Zomerreces : Vogelvrij Verklaard

Geert Wilders schijnt met stip binnengekomen te zijn op de hitlist van Al Qaeda.
Nu lig ik daar persoonlijk allesbehalve wakker van – want wie met vuur speelt moet nu eenmaal op de blaren zitten – maar als belastingbetaler raakt mij dat natuurlijk wel, want jaarlijks schuiven wij tonnen aan euro’s voor iemand die – vanwege een verstandelijke beperking – het kaf absoluut niet van het koren weet te scheiden, maar zich daarentegen wel doet voorkomen als de enige echte hofleverancier van het Nederlandse gedachtegoed.

Nu zal Wilders daar wellicht geheel anders overdenken, maar in mijn optiek is hij slechts een ontstoken haarzakje op de kont van Allah - behoorlijk irritant, edoch allesbehalve levensbedreigend – en lijkt het mij derhalve niet meer dan logisch dat niet hij (en ook niet tegen zichzelf) maar wij in bescherming worden genomen tegen de nationale onkostenpost Wilders.

Per slot van rekening is hij - evenals een hersenloze garnaal die, met een Ajax-petje op, zingend dat alleen homo’s hand-in-hand lopen, een weiland vol Feyenoorders binnenwandelt – zelf verantwoordelijk voor zijn doen en laten, en als hij daar financieel in gesteund wenst te worden, dan richt hij maar (net als met de PVV) een of ander financieel fonds ter bevordering van zinloos geweld op.

Wie daarentegen wel tegen zichzelf in bescherming had moeten worden genomen is onmiskenbaar Georginio Wijnaldum, die in een vlaag van absolute verstandsverbijstering de overstap naar PSV heeft gemaakt.
Niet dat ik deze jongen ook maar iets op sportief, dan wel financieel succes misgun – integendeel zelfs – maar een beetje zichzelf respecterende, weldenkende, niet egoïstisch ingestelde zaakwaarnemer had deze getalenteerde voetballer er toch van moeten overtuigen dat er nu eenmaal aan een dergelijke overstap een veel hoger prijskaartje hangt dan aan zijn nieuwe salaris en toekomstige transfergelden bij elkaar, want met een overstap als deze maak je nu eenmaal in Rotterdam meer kapot dan dat je lief is.
Daar hebben ze nu eenmaal het geheugen van een olifant en zal hem dit derhalve nog lang blijven achtervolgen., maar dat geeft natuurlijk dan toch nog niemand het recht om hem zo massaal alsmede intens te beledigen als dat de afgelopen weken op Twitter het geval was.

Wat dat aangaat heb ik absoluut op zeker met hem te doen, maar gaat echter mijn grootste medeleven onmiskenbaar uit naar de ouders, partners, kinderen, opa’s en oma’s, werkgevers, dan wel collega’s van al die emotioneel instabiele randdebielen, voor wie kortzichtigheid het hoogst mogelijk haalbare binnen hun uiterst bekrompen leventje is.

Alweer tien jaar geen Brood op de plank.

Koud was hij van iets hoger komen vallen dan de gemiddelde barkruk hoog is, of de nestor van de vaderlandse rock & rol is het middelpunt van een ineens nagenoeg ontroostbare monarchie.
Brood is dood en dat zullen we weten ook.
Alleen een ingelast nieuwsbulletin ontbrak op die gedenkwaardige elfde juli 2001, maar dat werd diezelfde avond nog door de media gecompenseerd met twee extra ingelaste documentaires over de zo plotseling overleden vader Drees der Nederpop.
Nog sneller dan dat Brood de stoeprand had zien naderen, steeg die dag zijn ster naar astronomische hoogte. Van niets op één.
Was hem zelfs met die befaamde Saturdaynight niet gelukt.
Het idool was vervlogen. Van niets, ineens voltooid verleden tijd.
Gone with the wind en tientallen toegestroomde nieuwsgierigen (door de media direct van het predicaat “honderden fans” voorzien) die zich op de plek des onheil niet of nauwelijks een houding wisten te geven.

De in kleine groepjes bijeengeschaarde “fans” spraken over een held van wie zij sinds het eerste uur een meer dan trouwe fan waren geweest, dan wel met de cultfiguur in kwestie opgegroeid waren.
Terwijl anderen stilzwijgend een bloembed creëerden op de plek waar de – inmiddels nog net niet zalig verklaarde – zanger, schilder & dichter het aardse de rug had toegekeerd.
Een ieder die meer als vier woorden spreken kon en – toevallig of niet – in de nabijheid van Brood had gebivakkeerd mocht voor de camera haar dan wel zijn zegje doen over het overlijden van neerlands enige echte rock ’n rol junk, die – aldus de insiders – al jaar en dag met het idee rondliep om ook de wet van de zwaartekracht aan zijn laars te gaan lappen.

De man in de straat, de vrouw achter het raam, zelfs sportbladen stonden stil bij de dood van een new born hero die door Voetbal International nitwit Johan Derksen gebombardeerd werd tot grootst rockfenomeen aller tijden, terwijl de EO nogmaals het interview uitzond met de man die juist alles deed wat hun God verboden had en manager Koos vanuit Brood’s atelier de pers te woord staat met in zijn linkeroog een traan en in zijn rechter een euroteken. Maar dat terzijde.

Gestaag raak ik het spoor bijster en zoals wel vaker met Brood het geval was begon dit optreden mij behoorlijk op de lachspieren te werken. Voor mijn min zes onderheven zintuigen voltrok zich een klucht waaraan wijlen Beppie Nooy en haar legendarisch volkstheater nog een luisterrijke punt aan kon zuigen.
De allesbehalve begaafd muzikant Brood wordt kort na zijn touch-down door de media uitgeroepen tot het belangrijkste product welk de vaderlandse popdynastie ooit heeft voortgebracht.

Brood – aldus menig kenner – behoorde tot de grote der aarde en mag zich derhalve op een begrafenis heugen die zijn weerga niet kent. Integendeel.
De bekendste junk onzer monarchie werd in het al evenzo geroemde Paradiso spontaan alsmede vol overgave van deze aardkloot uitgezwaaid door the scène van gebruikend Nederland, collega’s, vrienden en last but not least zijn familie.
Broodschrijver Chabot lulde alsof zijn leven er vanaf hing en slaagde er wederom niet in om de eerste tien rijen droog te houden, Hazes denderde (met hoed en zonnebril) als een ongestemde alsmede onder invloed verkerende namaak blues brother over het podium en Deelder, geheel op zijn Rotterdams, kort maar krachtig. En in de zaal grote namen uit de Nederlandse popcultuur.

Zat je niet in die zaal, dan telde je gewoonweg niet mee. MZ…….makkelijk zat.
Buiten, feitelijk niet veel anders.
Ze stonden er volgens het journaal allemaal, die duizenden Brood fans, welk vanuit alle hoeken des vaderlands waren komen aanwaaien om met een daverend applaus afscheid te nemen van het semi wonderkind uit Zwolle.
Een daverend applaus.
Alsof gezagsvoeder Brood zojuist een perfecte landing op het altijd lastige vliegveld van Farao ten uitvoer had gebracht, dan wel dat het zoveelste onschuldige politieke slachtoffer van de ETA te graven werd gedragen.
Konden vorige week alle junken in het algemeen, edoch die van de gestolen autoradio in het bijzonder nog simpelweg aan het gas, Brood echter mocht rekenen op een ovatie welk hij naar alle waarschijnlijkheid bij leven nog nooit had mogen ontvangen.
“Ach ja” hoor ik relativerend Nederland mompelen, “Brood was een goeie, die hangen we apart.”


En dan dat achterlijke geklap van de honger. Dat heb ik dus never nooit kunnen plaatsen. Niet in een vliegtuig, niet op een begrafenis en zeker al niet bij Brood. Na Brood komt een tijdje niets, gevolgd door stilte.
Een hoorbare stilte.
Zoals stilte na de storm, de ademloze zucht na een stevige wip, dan wel een moment van bezinning.
Tis dan ook jammer dat’tie niet begraven is door het gevoel, maar door de massa. Brood verdiende meer.
Niet vanwege zijn zogenaamde muzikale kwaliteiten, niet vanwege zijn schier overdreven toegedichte vaardigheden op het gebied der schone kunsten (in mijn optiek kunst met de grote K van kut in overtreffende trap) en niet vanwege zijn dichterlijke escapades, die mij overigens allesbehalve tegenvallen, maar simpelweg door niet alleen onder alle omstandigheden zichzelf te zijn en te blijven, edoch vooral vanwege zijn eerlijkheid.
En geloof me, dat heeft verrekte weinig (lees: geen flikker) met rock ’n roll te maken.

Evenals dat oeverloze gelul over die speciale band, omdat men het op Brood zijn muziek heeft gedaan.
Geloof me, wie op Brood zijn muziek kan neuken heeft ontegenzeglijk geen ritmegevoel, is vrouwonvriendelijk en doet het naar alle waarschijnlijkheid ook nog eens met dieren.
Ik heb het begin jaren tachtig geprobeerd.
Weliswaar niet met dieren, maar op zijn muziek.
Een dreigende ramp, die ternauwernood door haar werd voorkomen middels een verschrikkelijk goeie pijp, want daar leent Broods muziek zich namelijk uitstekend voor. Volle ballen en een gulzige mond.

Maar dat terzijde, het fenomeen was de dans des levens ontsprongen en werd vanuit Paradiso naar het crematorium getransporteerd, alwaar hij op de klanken van zijn eigentijdse versie van Sinatra’s “My Way” (die tegelijkertijd op alle Nederlandse popzenders werd uitgezonden) langzaam richting de diepte van het niets afgleed.

Tussen de boodschappen door.....(Deel 3)

Dalende kijkcijfers betekent simpelweg dat er ingegrepen dient te worden om de kijker te kunnen blijven behagen en aangezien gebleken is dat normvervaging een buitengewoon sterke aantrekkingskracht heeft gekregen op onze gestaag immoreel wordende maatschappij, levert de commerciële media maatwerk en voorziet de steeds meer eisen stellende achterban ongegeneerd van hetgeen zij graag willen zien.

Dat zoiets als het vijf miljoen kostende Secret Story volledig flopt is allesbehalve verwonderlijk te noemen, aangezien het een hele slechte remake van het roemruchte Big Brothers betreft, waar sensatiebelust Nederland na drie (van de uiteindelijk vijf) seizoenen behoorlijk op uitgekeken was geraakt. Met wat vaag gefrunnik onder een deken, een handjevol dubbelzinnige toespelingen en een “heet in de mond, koud in de kont” transseksueel wist men de (naar meer realiteit hunkerende) achterban op den duur niet meer te boeien. Integendeel, die willen een echt mes op tafel, bloed aan de paal, tieten, reality seks en een orale groepsverkrachting van de aanwezige geile naïviteit door de ontembare driften van haantjesgedrag vertonende gefrustreerde egootjes. Kortom, visualisering van hun eigen heimelijke genoegens, verlangens alsmede onvervulde duistere wensen en niet die slappe hap waar zij zelf dagelijks een hoofdrol in vervullen.

Helemaal zeker weten doe ik het natuurlijk niet, maar een dergelijke media verruwing zie ik voorlopig nog niet zo één, twee, drie gerealiseerd worden, maar dat ze een stap verder zullen gaan weet ik daarentegen wel absoluut op zeker. Zal weliswaar wederom een voortborduring op het geijkte aanbod van de reeds genoemde pulpentertainment zijn en is het dus alleen nog de vraag welk maatschappelijke actualiteit zij in dit formaat zullen gaan verwerken.
Acht orthodox islamieten vs dito PVV-ers, Marokkaanse etterbakkies in één huis met een paar blonde Gooise meiden, een verborgen camera docu-soap in een rooms-katholieke kinderopvang dan wel wie er met een petje van Ajax op z’n knar zo ver mogelijk – alsmede levend - het vak van Feyenoord in kan zien te komen?
Wat dat aangaat is the sky absoluut op zeker more than the limit, alleen acht ik het meer dan onwaarschijnlijk dat men daadwerkelijk kandidaten kan vinden die op basis van pure oprechtheid alsmede overtuiging aan een dergelijk programma mee gaan werken, omdat er tussen heimelijke overtuiging en publiekelijk doen een astronomisch grote verschil bestaat.

Vandaar dan ook die scherts- en schijnvertoningen waarmee betreffende media – waar niets is wat het lijkt en alles wat lijkt tot in de perfectie geregisseerd is - de verloren zieltjes onzer monarchie aan zich tracht te binden en schijn tot werkelijkheid probeert te metamorfoseren.
En dat er allesbehalve over een niet geslaagde missie gesproken kan worden, blijkt wel uit het beeld en gedrag wat een groeiend aantal monarchisten zich in de loop der jaren eigen heeft gemaakt. Alles moet getoond alsmede gezegd kunnen worden. En daar is feitelijk niets op tegen, maar weet wel waar, wanneer en onder welk mom je iets de wijde wereld in gaat slingeren.

Tussen kinderprogramma’s door reclamespotjes vertonen zegt al genoeg, maar ben je in mijn optiek het predicaat incompetent helemaal waardig als die spotjes een boodschap uitdragen die puur op volwassenen gericht zijn. Over de vooraankondigingen voor de 16 plussers dan nog maar te zwijgen. Verruwing in beeldvorming en taalgebruik schijnen echter volledig geïntegreerd en maatschappelijk aanvaard te zijn, waardoor er beduidend minder zwaar aan wordt getild, alhoewel er ooit afgesproken is dat dergelijke aankondigingen niet voor 20.00 uur uitgezonden mogen worden. Reclamecodecommissie alsmede de kijkwijzer zijn echter niet opgewassen tegen de macht en kracht van de commerciële zenders, die zich door een wirwar van vage constructies handig aan de Nederlandse mediawetgeving weten te onttrekken.

Dat niet alle verantwoordelijk richting de commerciële kan/mag worden geschoven spreekt natuurlijk absoluut voor zich, per slot van rekening dienen ook ouders/verzorgers zicht en sturing te houden op hetgeen waar hun kinderen naar zitten, dan wel hangen te kijken.
Evenals bij het gebruik van internet bestaan er vele manieren om onopvallend - dan wel zonder hinderlijk aanwezig te zijn - met het kroost mee te kijken, alhoewel de zeer modern alsmede economisch afhankelijk ingestelde ouder daar simpelweg niet de gelegenheid voor kan en/of wil creëren, omdat juist tv, dan wel internet, bij uitstek de middelen zijn om het kroost even uit de persoonlijke wind te zetten.

- Krijgt wederom een vervolg -

Tussen de boodschappen door.......(Deel 2)

De mening van de man in de straat, is niet meer de mening van de man in de straat, maar een uitgekauwde onrealistische gedachtegang van de talloze deskundigen waarmee wij bij ieder onbenulligheidje doodgegooid worden.
Kortom, geen bananenrepubliek, maar een papegaaienmonarchie, waarbinnen persoonlijke meningen steeds minder spontaan ontstaan, edoch steeds vaker gevormd gaan worden door personen die regelmatig klokken horen luiden, maar nog steeds niet weten waar de klepel hangt.
Sterker, ze weten niet eens wat een klepel is, maar weten dat doorgaans verdomd goed te verbloemen, daar in het land der blinden éénoog nog altijd koning is.

Pracht voorbeeld is onmiskenbaar het wekelijkse inteelt gewauwel bij RTL Voetbal International, alwaar de Wilma Nanninga van het Nederlandse voetbal Johan Derksen, met grote regelmaat roept dat trainers en bestuursleden van een BVO alleen goed kunnen functioneren indien zij zelf op het hoogste niveau hebben geacteerd, terwijl hijzelf slechts 15 wedstrijden in de eredivisie mee heeft mogen huppelen, alwaar hij – zijn tegenstanders dan even niet meegerekend – nog geen deuk in een bakkie boter wist te schoppen.

Zijn voorgedane kennis met betrekking tot het (hedendaagse) betaald voetbal wordt hem dan ook wekelijks door ware ervaringsdeskundigen ingefluisterd, doch zitten zo in zijn verbale pseudo deskundigheid verpakt alsof het ook allemaal uit zijn persoonlijke kenniskoker komt.

Maar let nu eens op deze nietszeggende nitwit zodra Rene v.d. Gijp bepaalde spelsituaties gaat analyseren en/of buitengewoon gepassioneerd een pass, dan wel balaanname nader gaat belichten, want dan zie je direct hoe getalenteerd Derksen is in het zichzelf meters buitenspel zetten, daar hij er op geen enkele wijze iets zinvols aan toe weet te voegen.
Hij kijkt dan wat appelig voor zich uit, mompelt af en toe een “….euh…ja..” dan wel “…euh…nee..” of soms zelfs een wat overtuigender “….euh….precies…” maar is het toch vooral de blik van “Waar heeft’tie in godsnaam over?” die overheerst.

Het is dus de schijn die aan tafel bedriegt, met als grote apotheose de conflicten met Hans “Hou op, want ik heb het zo graag” Kraay jr.
Of dat scherpe verbale geweld nu is ingestudeerd of voortkomt uit een sterk staaltje van elkaar perfect aanvoelen is niet geheel duidelijk, maar feit is wel dat deze onderonsjes door het grote publiek als “echt” alsmede “vermakelijk” worden ervaren, met tot gevolg een groeiende kijkdichtheid voor Wilfred Ongegeneerd en zijn vrienden.

Dat voor iedere programmamaker telt, geldt alsmede alles valt en staat met het stimuleren van een groeiende kijkdichtheid is niet meer dan vanzelfsprekend, want kijkcijfers zijn nu eenmaal bepalend voor de inkomsten, alleen is het de vraag hoe ver men kan (mag) gaan om het beoogde resultaat te doen bewerkstelligen.

Kijk, mede door de terugkomst van Kraay jr. in RTL’s VI zijn de kijkcijfers stijgende, maar wat als het effect uitgewerkt is, Kraay dan wel Derksen niet meer zullen aanschuiven en/of de concurrent een stapje verder gaat?
Moet het verbale geweld dan aangescherpt, dan wel nog directer alsmede persoonlijker geuit gaan worden?
Grovere bewoordingen, en als dat niet meer werkt gewoon iemand spontaan alsmede vol overgave recht op z’n platte bek slaan?
Simpelweg alles uit de kast, om toch maar vooral dat predicaat van “spraakmakend” te kunnen behouden en daarmee “het doel heiligt alle middelen” ver boven maatschappelijke verantwoordelijkheden te stellen?

Het klinkt wellicht zwaar overtrokken, maar wie iets verder kijkt dan dat zijn/haar reukorgaan lang is kan het toch niet ontgaan zijn dat een dergelijk proces zich reeds met de komst van Big Brother in gang heeft gezet en het merendeel van kijkbuiskijkend Nederland zich thans uitstekend schijnt te vermaken bij het afzeiken van talentenjachtdeelnemers, de provocerende grillen van Paul de Leeuw en de emotioneel instabiele relnicht Gorden, alsmede de lichtende voorbeelden van O O Cherso en Tirol, dames in de dop, boeren die iets te fokken zoeken en de talloze “ellende bij de buren” programma’s.

Naar dit soort van programma’s kijken, staat gelijk aan het lezen van de Privé, Weekend en/of Story, die weliswaar door niemand gelezen wordt – behoudens dan bij een huis- dan wel tandartsbezoek – alhoewel deze bladen merkwaardig genoeg een gemiddelde oplage kennen van zo’n 225.000 exemplaren per blad, per week.
De kijkcijfers liegen er dan ook niet om en geven een redelijk tot goed betrouwbeeld van waar de gemiddelde Nederlander graag naar kijkt - en in sommige gevallen zelfs voor thuisblijft – wat in mijn optiek dus meer zegt over de emotioneel instabiliteit van de gemiddelde kijker, dan over de betreffende programmamakers, die weliswaar de bal ooit aan het rollen hebben gebracht, maar diens richting nu volledig door de kijker laat bepalen.


- Wordt Vervolgd -

Tussen de boodschappen door...... (Deel 1)

Dat vroeger alles zoveel beter was dan dat het vandaag is betwijfel ik op vele punten ten zeerste, maar dat er ooit, eens, dan wel toen een tijd is geweest waar het ons aan maatschappelijke duidelijkheid geenszins ontbrak valt ook voor mij moeilijk te ontkennen.

Niet dat die gestelde duidelijkheden zaligmakend waren, maar het was in die tijd in ieder geval wel glashelder waar de grenzen van het toelaatbare lagen, waardoor het aantal sociale alsmede maatschappelijke ontsporingen tot een minimum beperkt werden.

Op de vraag waar, wanneer, dan wel hoe dat grensoverschrijdende
sociaal-maatschappelijke gedrag onzer monarchisten zich ingang heeft gezet zal in mijn optiek wellicht never nooit een antwoord gegeven kunnen worden - omdat het simpelweg een revolutionaire evolutie betreft, die vanuit verschillende stromingen tot stand is gekomen – maar geef daarentegen wel een overduidelijk nee als je mij vraagt of het keer-, dan wel breekpunt op een zelfde wijze, zoals het gekomen is, doorbroken kan worden.

Vervlakking en verloedering zitten inmiddels dermate diep in ons maatschappelijk systeem geslepen - het lijkt wel genetisch bepaald - dat we wellicht nog zouden kunnen proberen om het enigszins te temperen, maar feitelijk bezien bestaat er sinds de intreding van commerciële tv-zenders en de onbegrensde mogelijkheden van het world wide web geen weg terug meer.

Integendeel. Vrijheid van meningsuiting is heden ten dagen de vlag die de lading van een gecompliceerde vergaarbak vol vage toelaatbaarheden dekt, waardoor een negatieve vanzelfsprekendheid de nieuwe normen en waarden zijn gaan vormen.
De stappen die we de afgelopen jaren op het gebied van techniek en wetenschap hebben gemaakt zijn evenzo astronomisch als dat eerste stapje op de maan, maar wat onze emotionele intelligentie aangaat zijn we onmiskenbaar in een terminale fase beland.

Media in het algemeen, maar televisie alsmede internet in het bijzonder hebben financieel gewin ver boven maatschappelijke verantwoordelijkheden verkozen – noem het tot kunst verheven – en dragen daarmee niet alleen onmiskenbaar toe aan de vervaging tussen schijn en werkelijkheid, edoch bovenal aan de normalisering van excessen in toelaatbaarheid.

De zin alsmede onzin van, worden steeds moeilijker van de werkelijkheid te onderscheiden waardoor volwassenen zich in de loop der jaren kinderlijk eenvoudig hebben laten manipuleren door een pseudo taboedoorbrekende media, en gestaag zijn gaan geloven in wat ze zien en niet meer zien in waar ze ooit, eens in geloofden, dan wel voor stonden.

Deze slopende ziekte van emotionele instabiliteit, die het zelfstandig denkvermogen kan doen terugbrengen tot slechts één goedwerkende hersencel, heeft zich in de afgelopen twintig jaar dermate snel weten te ontwikkelen dat inmiddels ruim meer dan de helft onzer monarchie zijn beeldvorming door derden – zoals de provocerende afzeik-journalistiek van Geenstijl en PowNed, de jongerenzender (die door ouderen wordt gemaakt) BNN, de talloze talentenjachten met de zichzelf tot God gebombardeerde juryleden en de vele gearrangeerde reality-soaps die ons vaderland inmiddels rijk is – doen laten vormen.

Kortom, alles voor de kijk-, luister-, lees- alsmede verkoopcijfers en weinig tot feitelijk geen ene reet voor kwaliteit en integriteit. Integendeel, status en poen, daar is het om te doen, want men gaat er vanuit dat een ieder oud en wijs genoeg is om te bepalen waar hij, dan wel zij naar kijkt en al dan niet als geloofwaardig doet aannemen.

En zo zou het feitelijk ook moeten zijn, ware het niet dat de maatschappij inmiddels dermate veranderd is dat het merendeel de weelde van persoonlijke vrijheid en keuzes niet meer zelfstandig kan dragen en zich derhalve – uit pure onwetendheid – laat leiden en misbruiken door de onbevredigbare “het doel heiligt de middelen” driften van een commercieel ingestelde media.



- Wordt Vervolgd -

Kick Ass

De meest saaie vorm van verkiezingen (de provinciale) gaat met de komende editie absoluut op zeker uitgroeien tot de leukste aller tijden, want nimmer hebben links en rechts zo lijnrecht tegenover elkander gestaan als heden ten dagen het geval is.
Integendeel, het gezapige politieke links rechts gewauwel van weleer ligt dood en begraven onder dezelfde steen waar Wilders onderuit is gekropen, met als gevolg “mes-op-tafel” politiek.

Heb sinds de politieke teloorgang van Boer Koekoek nooit meer zo van het Haagse genoten als dat nu het geval is. Integendeel, die Wilders en consorten zijn vele malen komischer en zijn het predicaat van die befaamde “krenten in de pap” absoluut op zeker meer dan waardig, edoch is het wel een beetje jammer dat zij zich dat zelf aandoen en niet, spontaan alsmede vol overgave, door hun politieke tegenhangers te kakken worden gezet.

Buiten de Tweede Kamer gebeurt dat natuurlijk wel, maar als vanzelfsprekend zie ik dat liever binnen die kamer gebeuren, edoch bij gebrek aan goedgebekte straatvechters met kloten uit het linker rijtje blijven wij helaas verstookt van de ultieme vuurwerkshow waar wij jaarlijks toch met elkaar een astronomisch bedrag voor neertellen.

Politici pretenderen – uit hoofde van hun functie – nu eenmaal meer (lees: alles!) binnen die beruchte kamer te mogen zeggen dan dat wij daar buiten mogen doen en dan moet je daar als oppositie natuurlijk evenveel gebruik van maken als dat de coalitie – en diens gedogen vriendje – dat doen.
Kan je als linkse rakker gaan roepen je niet tot het (gedogen) rechtse niveau te willen gaan verlagen, maar dan heb je er in mijn optiek toch absoluut geen flikker van begrepen van hoe het in dit leven werkelijk werkt.

Zachte heelmeesters bezorgen stinkende wonden, gewoon stokkie tussen de kaken en dichtbranden die handel. Een stevige slok, twee dagen pijn en het zwaarst is geleden.
Jij slaat mij, ik geef je een kopstoot.
Jij trekt een mes, ik mijn riot gun.
Geen oog om oog, tand om tand, maar mijn oog om jou volledige boven- alsmede ondergebit, knieschijf naar keuze en een achillespees.
Links pretendeert te spreken namens het volk, spreek dan ook de taal van het volk en niet dat pseudo academische gewauwel wat werkelijk waar ieder doel mist waar het op gericht is.

Maar je hoeft niet simpel te zijn om het simpel te houden.
En je bent absoluut niet minder sociaal als je asociaal met wortel en al uit onze maatschappelijke bodem trekt, streng edoch rechtvaardig handelt, dan wel nee durft te zeggen waar een verwende monarchie ja wenst te horen, zolang je maar duidelijk, direct en onderbouwend bent.

De huidige kracht van rechts schuilt niet in hun kunde, maar in de zwakte van links, die met zijn “Papa is niet boos, maar wel heel erg verdrietig” politiek zichzelf volledig kansloos heeft gemaakt tegen het rechtse verbale geweld van met name de PVV.
Links is te steriel, te netjes, te voorzichtig en te onderdanig. Praat waar ze moet schreeuwen en spreekt met enige stemverheffing waar ze juist geen aandacht aan moet schenken.

Daar waar de PVV te boek staat als het gezwel, vervult met name de PVDA slechts de rol van een ontstoken haarzakje op de kont der vaderlandse politiek en is het derhalve de hoogste tijd om de bakens eens drastisch te gaan verzetten en af te stappen van de conservatieve gedachtegang dat je met bedachtzaam converseren het rechtse politieke geweld kan gaan bestrijden.

1,8 miljoen stemmers op de PVV, waarvan het merendeel afkomstig is uit die lagen van de bevolking waar het echte rode bloed stroomt. Gemanipuleerd alsmede gejat door je grootste vijand….dan kijk je toch niet lijdzaam toe, maar sla je gewoon dubbel zo hard op die rechtse platte bek terug.

Maar ja, daar moet je dan natuurlijk wel de juiste personen voor hebben en die schijnen er dus simpelweg niet te zijn. Of ze zijn er wel, maar worden in hun ambitie alsmede strijdvaardigheid tegengewerkt cq gehouden door partij elementen die nog steeds stellig van mening zijn dat je alleen iets kan bereiken met een goed gesprek en iedere vorm van verbale strijdigheid doet veroordelen tot een zinloze alsmede respectloze vorm van politiek bedrijven.

Een paar corrigerende tikken uitdelen zou in deze dan ook allesbehalve misstaan, waarna er – in navolging op de succesvolle reeks van “Op zoek naar….” – een zoektocht kan worden gestart naar een nieuwe Jan Schaefer en/of goedgebekte Cohen met astronomische kloten, edoch een soort van Ien Dales met een vleugje Schaefer wijsheid en een toefje Wilders achterbaksheid zal ook absoluut op zeker het in verval geraakte imperium van links tot ongekende hoogte doen herrijzen.

Terror

“Bonuskaart?”
Yep.
“Koopzegels?”
Nee.
“Dan is het 19,75 alstublieft.”
“Bon mee?”
Nee dank u.
“Voetbalplaatjes?”
Graag.
Denk je wat..???......Krijg ik goddomme één pakje voetbalplaatjes.
EEN !!!!! pakje van die geile k…PIEP…t plaatjes, omdat ze slechts bij besteding van iedere 10 euro aan boodschappen worden vertrekt en ja dan kom je met je 19,75 toch mooi een kwartje te kort he? De trut!
Vind je het gek dat klanten liever in een veel langere rij gaan staan, dan dat ze direct met die chagrijnige kop van je geconfronteerd worden, haveloze natnek.
Ga vakken vullen in Tsjernobyl, stel je lichaam bij leven beschikbaar aan het forensisch instituut of tart de wetten der zwaartekracht en jump spontaan alsmede vol overgave van alles wat hoger is dan 150 meter met een punthek aan den voet, maar sleep je kadaver achter die kassa vandaan en neem eens een maskertje van ongebluste kalk.
Eén pakje voetbalplaatjes…….get a life bitch, far behind the darkside of the moon , dan wel laat je verzwelgen door de ongekende krachten van zwarte gaten of wellustig experimenterende E.T.’s and die harder than hard in de spelonken van het heelal.
Darwin heeft zich er de tyfus naar gezocht en het zit hier gewoon achter de lopende band onzer lokale Appie Hein als een hersenloze garnaal de aarde op te warmen .
Ongelooflijk, zelfs voor een stage bij een sociaal werkplaats zou ze nog niet in aanmerking komen, maar bij Appie mag dit vleesgeworden bewijs van een falend personeelsbeleid zich ongeremd te buitengaan aan alles waar een fatsoenlijke burgerij juist tegen beschermd dient te worden. Wie denk je wel niet wie je bent muts. Kokend lood, vierdelen en vervolgens de brandstapel op…..burn in hell snol.
Al was ze de laatste vrouw op deze aardkloot, ik zou rukk……”Kijk eens meneer, deze zijn ook nog voor u. Moest even een nieuwe doos openmaken.” En overhandigde mij - vriendelijk lachend met een knipoogje – vervolgens nog eens twee pakjes met voetbalplaatjes.

Nauw…euh…dankjewel, zullen ze thuis buitengewoon blij mee zijn.
“Vertel mij wat, weet er alles van. Het is af en toe een compleet gekkenhuis hier en merkwaardig genoeg zijn het vooral de ouders die bloedfanatiek in het verzamelen zijn. “
“Echt ongekend hoe die te keer kunnen gaan als ik vergeet te vragen of ze plaatjes verzamelen of per ongeluk een pakje te weinig geef.”
Inderdaad onbegrijpelijk. Wie denken ze wel niet dat ze zijn….toch?
“Precies, maar gelukkig lopen er ook nog normale rond…..Fijne dag nog…..”
Dankjewel, jij ook.